Aan mijn burgemeester Daniël Termont

Brief aan meneer de burgemeester, heb ik het recht op te helpen?

Dag meneer de burgemeester,

 

Ik ben helemaal verliefd op onze stad. Het is een stad met een open visie op de samenleving, die op een positieve manier de zaken aanpakt. Ik ben normaal geen voorstander van het “kuddegevoel”, maar in dit geval zeg ik met veel plezier dat ik me een echte Gentenaar voel. Gent heeft mij ook steeds het gevoel gegeven dat iedereen er welkom is. Heb je een beperking, ben je transgender, autochtoon, homoseksueel, bejaard, allochtoon of gewoon een beetje gek? In Gent ben je vooral thuis en een Gentenaar zoals ieder ander.

 

Vluchtelingenopportuniteit

Vandaag wordt heel Europa geconfronteerd met een ware vluchtelingenproblematiek. Op zich is dit al een zware bewoording gezien het een link legt naar “een probleem”. Ik ben er van overtuigd dat het geen evidentie is om deze uitdaging, want zo benoem ik het liever, tot een goed einde te brengen. Toch ben ik zeker dat we het niet moeten zien als een probleem, maar wel als een opportuniteit. Ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat deze mensen zich ook snel Gentenaar en vooral welkom mogen voelen.

Maar beste burgemeester, ik zit met een probleem. De avond waarop ik las dat het project Reno werd opgestart, waar 250 vluchtelingen zullen verblijven, kon ik de slaap niet vatten. Ik besefte plots heel goed dat het tijd was om de handen uit de mouwen te steken en zelf ook mijn steentje bij te dragen. Ik wou helpen! De volgende ochtend (8 feb 2016) bekeek ik de informatie die online beschikbaar was. Ik was blij om te lezen dat er meermaals gewezen werd op het belang van spontane buurtacties, perfect! Maar toen ging het mis…

 

Van pier naar pol

Ik mailde naar de verantwoordelijke van het Reno. Althans de verantwoordelijke volgens de website van Stad-Gent. Ik legde de situatie uit en vertelde vol passie dat ik wou spelen met de aanwezige kinderen op het Reno. Je moet weten dat ik oud-leidster ben van de Chiro vlakbij. De persoon in kwestie vertelde me dat ze niet de verantwoordelijke was voor deze kwestie en gaf me de contactgegevens van de persoon die dit wel zou zijn. Ik stuurde onmiddellijk een mail, maar na een week had ik nog geen antwoord gekregen. Vastberaden besloot ik om nog een mail te versturen, maar ook deze bleef onbeantwoord.

Dan maar bellen naar de dienst Samenleving en Welzijn van mijn favoriete stad.

“Ik kreeg de contactgegevens van persoon B via persoon A maar ik kan haar niet contacteren. Weet u soms hoe ik haar kan bereiken?”

“Oei, daar kan ik niet bij helpen. Persoon B werkt vermoedelijk niet voor Stad Gent, dus geen idee.”

Weet u soms wie ik dan wel zou kunnen bereiken?”

“Ja, nee, ik heb niet direct een idee, persoon A is ook niet echt aanwezig dus dat zal ook niet werken.”

“Oh OK, misschien kan ik het gewoon aan het Reno zelf gaan vragen, ik woon toch dicht in de buurt! Weet u soms wanneer het open zou gaan?”

“oei, ja nee, daar heb ik eigenlijk echt geen idee van.”

“Ah, dan zal ik het zelf proberen uitzoeken, bedankt. “

 

The right to play?

Hmm, wat nu. Het enigste wat ik wou doen was helpen. Ik wou gewoon de ander helpen. Jammer genoeg word ik van her naar der gestuurd en eindig ik zonder nuttige informatie.
Het lijkt me alleen maar positief dat er mensen zijn die vrijwillig hun steentje willen bijdragen. Ik ben er zeker van dat velen denken zoals ik. Maar hoe kunnen we helpen als we van pier naar pol worden gestuurd?  Lieve burgemeester, heb ik het recht om te helpen en de kinderen het recht om te spelen?

 

Liefs,

Een even trotse Gentenaar,

Febe

 

 

Deel deze post!
Share on Facebook0Pin on Pinterest0Tweet about this on TwitterShare on Tumblr0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *